مىگوئيم : اللهم لك سجدت يعنى پروردگارا و معبودا به جهت امتثال امر تو يا به جهت رضاى تو سجده مىكنم ، و بك آمنت يعنى تصديق به وجود تو و به اتصاف تو به جميع صفات كمال ، و تنزيه تو از جميع نقائص مىكنم ، و لك أسلمت و مطيع و منقاد توام ، ارادهء انقياد در اين مقام مناسب است ، نظر به مسبوقيت به ايمان ، چنانچه در دعاى ركوع ارادهء اسلام مناسب است نظر به سابقيت او بر ايمان . و عليك توكلت بر تو است توكل و اعتماد من ، و أنت ربي و توئى پروردگار من ، سجود و خشوع مىكند وجه من از براى كسى كه ايجاد كرده است او را و بيرون آورده است ، و شكافته است گوش و چشم او را ، نسبت دادن گوش و چشم را به وجه به جهت آن است كه آنها در آن ظاهر شده است ، و مراد از شكافتن بصر شكافتن محل بصر است ، و مراد از شكافتن گوش قرار دادن سوراخ است به جهت گوش . و بعد از آن كه ذكر وضع گوش و بصر در وجه شده بنده بايد متذكر چنين نعمتى شود كه واهب متعال عزت عظمته چنين صنعتى در آن به كار برده كه قاطبهء عقلا از درك آن عاجز و حيران ، چه جاى آن كه افاضهء آن كسى تواند نمود . و وضع قرار چشم در وجه كه متصل به سر است از براى آن است كه مشاهدهء جميع اعضاء و جوارح بدن را تواند نمود ، چه اگر در أسفل مىبود أعضاى فوق مرئى نمىشد ، و همچنين تا به قدرى كه قامت انسانى مساعدت نمايد مطلع بر منافع و مضار در خارج تواند شد تا به مقتضاى آن معمول دارد ، و اگر در تحت مىبود چنين نمىشد . بعد از آن كه بندهء ذليل متذكر اين نعمت عظمى و عطيه كبرى شد ، مناسب و شايستهء او اين است اظهار حمد و ثناى چنين منعم متعال نموده باشد ، لهذا مقرر فرموده كه بگويد الحمد للَّه رب العالمين حمد و ثناى بى حد و زوال